Een mix van surrealisme en onvoorwaardelijke liefde voor de muziek spreekt ontegenzeggelijk uit deze ets. Heerlijk om er langdurig naar te kijken en om zich daarbij af te vragen wat de kunstenaar Retera bewoog om deze voorstelling te etsen. Welke klemtoon wint het dan?: de muziek zelf? De opgeroepen ontroering? De verwarring? Het ongecontroleerd zoeken naar een plek in de eigen emotie?
Juist de reeks van vraagtekens maakt deze voorstelling zo spannend en wellicht was het ook de bedoeling van Willem Retera.
Aanbieding!
Terug naar vorige pagina